En toen was het even stil

COLUMN – Op 9 juli lanceerde ik mijn blog het Donorgesprek. Aanleiding hiervoor was het verhaal van Wieteke: een goede vriendin van me die onlangs een donortransplantatie onderging, waardoor zij een nieuwe lever kreeg. Ondanks dat ik haar verhaal vrij heftig vind en ikzelf ook donor ben, startte ik mijn blog niet om zo veel mogelijk mensen donor te maken. Met het Donorgesprek wil ik duiding bieden in het debat over orgaandonatie, zonder een standpunt in te nemen.

Tot voor kort begreep ik niet goed waarom mensen zich niet ‘gewoon’ lieten registreren. Of dat nou een ja of nee was. Zelf was ik veertien jaar oud toen ik mij registreerde en tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds tevreden over de ja die ik heb ingevuld. Toen ik vorige week het verhaal over Wieteke publiceerde en op Facebook en Twitter lanceerde, stroomde mijn mailbox vol met reacties. De mensen die mij mailde hebben er allemaal voor gekozen om geen orgaandonor te zijn. Zij zijn ervan overtuigd dat er niet zoiets bestaat als hersendood (de orgaandonor moet volgens de wet hersendood zijn voordat de transplantatie kan plaatsvinden) en vinden dat de overheid en de Nederlandse Transplantatie Stichting ons bedriegt.

De mails met uitgebreide verhalen over deze kwestie brachten mij redelijk in verwarring. Niet alleen de heftige verhalen maakten indruk op me, maar ook het feit dat de discussie nog zo leeft. Het heeft een aantal dagen geduurd voordat ik wist hoe ik moest reageren op deze mensen. Ik heb ieder bedankt voor het delen van hun verhaal met mij. Deze week nog zal ik een artikel plaatsen over de reden van deze mensen om geen orgaandonor te zijn. Ondanks dat hun reden voor mij geen reden zal zijn om voor nee te kiezen, vind ik wel dat hun verhaal gehoord moet worden. En dat is precies wat ik wilde met dit blog. Niet alleen de argumenten om ja te kiezen moeten verteld worden, maar ook om voor nee te kiezen.

Logo facebook oranjeDoor de vele reacties ben ik gaan begrijpen waarom mensen het moeilijk vinden om de keuze te maken tussen ja of nee. Volgens de Nederlandse Transplantatie Stichting gebeurt orgaandonatie nadat de donor hersendood of hartdood is verklaard. Dat is dan het tijdstip van overlijden. We zouden ons er dan niet bewust van zijn wat er precies met ons lichaam gebeurt. Het is iets waar we geen grip op hebben. Of we het zelf nou kiezen, of dat onze nabestaanden kiezen; het enige waar tussen we kunnen kiezen is ja of nee.

Toch wil ik de komende weken proberen met het Donorgesprek de keuze voor deze twijfelaars wat minder moeilijk te maken. Met de argumenten voor zowel ja als nee te vertellen en wederhoor toe te passen, hoop ik dat te kunnen bereiken. Heb je een vraag of opmerking? Of wil je graag jouw verhaal over orgaandonatie kwijt? Neem dan contact met mij op.

Advertenties

2 Comments

  1. Wat jammer dat er in dit artikel een storende fout is opgenomen, ondanks dat de schrijfster voor de publicatie hierover geïnformeerd is. Een gedegen onderzoek voor de publicatie van dit stuk was zeker op zijn plaats geweest. Juist omdat het punt orgaandonatie na het overlijden het kritieke onderdeel is van de discussie rond de orgaandonatie.
    De orgaandonatie vindt niet plaats na het overlijden maar juist voor het overlijden (na het overlijden kunnen nog slechts de nieren worden gebruikt).
    Een orgaandonor is onder andere iemand die met ernstig hersenletsel in een ziekenhuis is opgenomen, daarom beademd wordt en in een diep coma ligt. Soms al snel (binnen 48 uur) en soms wat later wordt veronderstelt dat deze patiënt een geschikte orgaandonor is. De patiënt krijgt een onderzoek op basis van het hersendoodprotocol en wordt door een arts hersendood verklaard. Er wordt een overlijdensverklaring opgesteld maar -en dat mag niemand niet uit het oog verliezen- die patiënt blijft nog steeds doorleven met het letsel, met de beademing en in datzelfde diepe coma. Daar verandert niets aan door die overlijdensverklaring, het is een papieren dood. Onthoudt dit even goed en toets hem aan uw eigen logica hierover.
    Er ligt een wereld van verschil tussen doodverklaren en werkelijk overlijden….

    Dr. Edwin Kompanje, Nederlands arts en gepromoveerd op het onderwerp hersendood, gaf tijdens een interview (6 november 2012, Wim van Hengel) een omschrijving van patiënten die hersendood zijn verklaard;
    “Zulke patiënten zijn naar mijn mening niet volledig overleden, maar verkeren wel in een onomkeerbare stervensfase. Er zijn nog allerlei lichaamsfuncties intact waarvan we in andere omstandigheden, bijvoorbeeld na een hartstilstand, zeggen: als die er zijn, is zo iemand nog in leven.” Een bijzonder antwoord voor een arts: niet volledig overleden en verkeren in een onomkeerbare stervensfase. De dood is dus nog niet ingetreden. En toch wordt de beoogde orgaandonor op basis van de diagnose hersendood doodverklaard en gaat nog-niet-volledig-overleden naar de operatiekamer voor een uitname-operatie zonder narcose. Onomkeerbaar is een veronderstelling van Dr. Kompanje die regelmatig onjuist blijkt te zijn geweest, maar dat terzijde. Tevens geeft hij aan dat iemand met dezelfde levenstekens in het ene geval als dood wordt beschouwd en in het andere als levend.

    Dr. David Wainwright Evans uit GB verliet zijn post als arts aan het gerenommeerde Papworth Hospital in Cambridge omdat hij niet langer mee wilde werken aan het verwijderen van harten en andere organen uit levende lichamen. Tijdens zijn observaties bij hartverwijderingen ontwikkelde hij de vaste overtuiging dat ‘hersendode’ patiënten stervende zijn. Hij was niet in staat zijn collega’s en de directie van het ziekenhuis ervan te overtuigen dat orgaanuitname daarom gewoon niet kan.
    pagina 98 t/m 106 boek “Ongestoord Sterven” door Renate Greinert en The Glasgow Herald 12 april 1988
    Verder vertelt hij “het fundamentele probleem is dat je geen organen kunt transplanteren van een echte dode. Vandaar ook de pogingen om ‘dood’ opnieuw te definiëren om transplantatie maar mogelijk te maken. Al die definities – de neurologische en de recente over het ontbreken van bloedcirculatie in de hersenen – zijn niet meer dan verzinsels om transplantatie te legaliseren”.
    pagina 57 t/m 60 boek “wat je over Orgaandonatie zou moet weten” door Ger Lodewick

    Op pagina 7 van de notitie “The Nasty Side of Organ Transplanting, a Canibilistic way of , the Cannabalistic Nature of Transplant Medicine.” ( Norm Baber, Adelaide 2007) staat het volgende geschreven:
    “ The other extreme of harvesting – of organs still viable enough to be able to
    function for years in a different body – begins while the donor is still alive though
    declared “brain dead”. The patient’s heart continues beating; the body is warm
    and blood flows throughout the organ removal procedure. It’s the harvest
    surgeon’s knife that causes death”.
    In Nederlands: De andere vorm van het oogsten van de organen die vitaal genoeg zijn om nog jaren goed te functioneren in een ander lichaam begint zodra de patiënt hersendood is verklaard, maar nog levend is. Het hart van de patiënt gaat continue door met pompen, het lichaam is warm en het bloed vloeit door de aderen gedurende de uitname-operatie. Het is het mes van de uitname-arts waardoor de dood intreedt.”
    Annet Wood

    Like

  2. Refererend aan een boek dat 30 jaar oud is, ja, dan kun je tot de vreemdste conclusies komen. Bijvoorbeeld dat je niet dood bent als je hersendood bent. Dat je dus nog leeft.
    We zijn gelukkig in 30 jaar een stuk beter op de hoogte van wat hersendood betekent en wat het precies inhoudt. Hersendood is het eerste teken dat je echt dood bent. Erna stopt het hart en de ademhaling. Logisch, want er is geen aansturing meer vanuit de dode hersenen.
    Door kunstmatig zowel hart als longen “aan de gang” te houden wordt alleen voorkomen dat het lichaam gaat ontbinden. Dat kan theoretisch zelfs zeer lang worden volgehouden.
    Het misverstand en de hoax zitten ‘m in het denken dat een lichaam dan niet dood is. Nee, het lichaam wordt nog in een staat gehouden die inderdaad lijkt op leven. Maar de persoon is al lang dood: op het moment dat de hersens er mee stopten, geen enkele activiteit meer vertonen. De stoffelijke huls is er nog, de geest is verdwenen. Er komt geen informatie meer van de hersens, maar er kan ook geen informatie meer naar de hersens toe.
    Dat men over geen enkele expertise t.a.v. hersendood beschikt en zich laat informeren door een hoogbejaarde arts die er kennelijk ook niks van begrijpt, of een 30 jaar oud boek is laakbaar.
    Waarom geen recent onderzoek naar hersendood erbij gepakt?
    Het riekt naar mijn mening naar bewust fout informeren. Als het al niet gaat om een tegenstander die geen middel onbenut wil laten anderen van haar mening te overtuigen. Desnoods met achterhaalde kennis of ronduit foute informatie.
    Jammer.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s